म नेपाली हु र मलाइ नेपाली भन्न असाध्यै मन पर्छ । मलाइ सत्य बोल्न डर लाग्दैन किनकी तानाशाहहरुको अन्तीम सजाय भनेको मृत्युदण्ड सम्म मात्र हो । नेपाली माटो र नेपाली संस्कृति लाइ भुल्न नसकेर विदेशको गल्लीमा हल्लीदा हल्लीदै नेपाल हुत्तिएको यो ठिटोलाइ हाम्रो भविश्य, हाम्रो समाजको भविश्य र हाम्रो सिंगो राज्यको भविश्यलाइ लिएर आजकाल असाध्य चिन्ता लागीरहन्छ । शान्तिवार्ताको आश लियर स्व्देश फर्कने म र म जस्तै हजारौ नेपालीहरुलाइ सायद आजकाल यस्तै भएको हुनुपर्छ ।कुरो फुलपातीको हो यो आजकाल नेपालमा दुरसञ्चारको भने गजबले विकास भएको रहेछ । घर घरमा वायर लेस फोन, मोवाइल बडो रमाइलो लाग्यो यसपाला भने । पोहर सालको दशै अरबको खाडी तिरै मनाइयो यसपालाको भने घरमै मनाउने अवसर मिल्यो त्यसैले अष्टमी घरमै सुतिरहेको थिय एक जना परिचित मित्रको आवाज संगै मेरो दुरभाषको भाडो चिच्यायो ।बडो हतासमा उसले आफ्नो गुनासो पोख्यो माओवादीले मलाइ जनअदालतमा बोलायो खइ बोल्न पनि दिदैन एकोहोरो मात्र कुरा गरीरहन्छ म के गरु होला घरमा भाको बुढी आमा पिरले मर्न आटी सकिन्। कुरो त चर्कै परेछ भनेर बुझ्दै जादा ति हाम्रो माहान कमरेड त पहिलाका नम्मरी दलाल रहेछन मान्छे बेच्ने । अब म उनी संग के न्यायको आशा गरु अनि यो विचरो नेपाली के गरोस् । अर्को यस्तै घटना पनि घट्न पुग्यो मेरा एक जना मित्र एक दिन हुत्तिदै म कहा आइपुगे मित्र म त अन्यायमा परे लौन । अब दुख सुखमा सहयोग गर्नु त हामी नेपालीको संस्कार नै हो । सहयोग हात बढाउने निधो गरे र पुरा कुराको पोको खोल्दै जादा त साथीले पैशा लिएछ र भागेछ पैशा माग्न जादा माओवादी हु भन्ने गर्दो रैछ । कस्तो अचम्म के माओवादीले चै लिएको पैसा तिर्नै नपर्ने ? संसारलाइ बदल्नेहरु आफै पतित र फासीष्ट बने पछि कसरी बदलीएला यो संसार अनि कसरी आउला उनहिरुकै भाषको सर्वहाराको उज्यालो भविश्य सहितको नया विहानी ? कहिले आउला ? हे माहान जनयुद्धमा होमीएको गौरवसाली पार्टीका माहान कमरेडहरु यही पुरानै सामान्ती संस्कारको हिमायती बनेर कहिले आउला त्यो सुनौलो विहानी हिम्मत भय ति निरीह नेपालीको सातो उडाएर हैन बोल्न सक्ने नेपालीहरुको सामुन्ने आएर जवाफ दिने हिम्मत राखौ …………….