मेरो जीवनको महत्वपुर्ण दिन थियो त्यो, अझ नेपालमा संकटकाल लगेको थियो त्यस दिन । समयको त्यो कालखण्ड अर्थात २०५८ सालको मंसीर ११ गते । म जीवनमा कहिल्यै भुल्न सक्दीन त्यस दिनलाइ । देशमा बढिरहेको द्धन्द्ध चर्कदै थियो । रोजगारको कुनै मौका आउदैनथ्यो । भर्खर व्यवस्थापनमा प्रमाणपत्र सिध्याएको थिय मैले। रोजगारीको लागी नुवाकोटको विदुरका स्थानीय व्यापारीहरुले सुरुवात गरेको एउटा सहकारी संस्थामा लेखापालको लागी आवेदन दिएको थिय मैले समयको त्यो कालखण्डमा मेरो त्यो प्रयास सार्थक रहेरै होला जीवनमा पहिलो पटक म मेरै कमाइले जीवन जीउने अभ्यासमा लागेको थिए । अझ म त्यो घटनालाइ कहिल्यै भुल्न सक्दीन र आशा गर्छु मान्छेको जीवनमा त्यो समय कहिल्यै नआओस पनि । हुन त मैले सबै प्रक्रिया छेडेरै सहकारी लेखापाल बनेको थिए। तर पनि मैले काम सुरु गर्न कार्यलय पुगेपछि के गरे त्यसलाइ म कसरी लेखु । हुन त म त्यसताकै माओवादीको भातृ संगठन अनेरास्वीयु क्रान्तीकारीलाइ समर्थन गर्थे सायद त्यसैले पनि हुनसक्छ म माथी यो घटना घटेको तर मेरो व्यक्तिगत विचारमा जे सही लाग्छ के त्यसलाइ सहि भन्न पनि नपाउनु मैले हो मलाइ कार्यलयमा कामको जीम्मा दिनु अघि खाली कागजमा सही गराइएको थियो म जीवनको त्यो कालखण्ड जती भुल्न खोज्छु अह त्यो कालो समय मेरो वरीपरी यमदुत झै घुमीरहन्छ ।
हुन त रोजगारीको कुनै गुन्जायस नभएको त्यो कालखण्डमा मैले रोजगारी पाउनु र मलाइ रोजगारी दिनु कुनै दया भन्दा कम थिएन । म केही हदसम्म यस दयाको ऋणी पनि छु । हो जीवनको २४ वसन्त काटीसके मैले आजसम्मका मेरा जीवनका यी वसन्तहरुमा सबैभन्दा महत्वपुर्ण र सार्थक समय पनि म यसलाइनै लिन्छु । हो तपाइहरुलाइ लाग्न सक्छ कस्तो दोसाधे कुरा हो यो। तर एकपटक सोच्नुस त खालीपेटले दानापानी मागीरहेको समयमा भोक मेटाउनको लागी म मालीकको आदेश सहर्ष स्वीकार गर्नु वोहक अरु के गर्न सक्थे र त्यो पनि ससर्त होस् वा निसर्त ।
यी त भए मेरा केही गन्थन अब सहकारी दिवसको आसपासमा म सहकारी सम्बन्धी केही अरु गुनासो गर्ने अनुमती पनि चाहान्छु । हो सहकारी हाम्रो जस्तो मुलुकको नीम्न आयस्तर भएका नेपालीहरुको जीवन उकास्ने अभियान बन्नु पर्छ भन्ने मान्यता राख्छु म ।तर जसको पहुच हुनु जरुरी हो उही वर्ग यसको सदुपयोग गर्न बाट वञ्चीत छन् वा यसको पहुच सम्म छैनन् भनु, जे होस ति समुदाय वा वर्ग जो सहकारीबाट लाभान्वीत हुनु पर्ने हो उनीहरुलाइ यसको पहुच र यसको उपयोगीता सम्म सचेत गराउन अझै धेरै कसरत गर्नु जरुरी छ हामीले।सहकारी संस्थाको मेरो साढे चार सालको कार्यअनुभवले पनि यसै भन्छ । अर्को जरुरी कुरो उपल्लो वर्गको पेवा बनेको छ सहकारी आजकाल । संसारका सहकारी आन्दोलनलाइ नियाल्ने हो र यसकै पेरीफेरीमा रहेर हाम्रो मुलुकको सहकारी अभ्यासलाइ हेर्ने हो भने पनि हामीले यसको प्रसस्त दुरुपयोग गरीरहेका छौ । जसको पुजीले सहकारी चलेको छ उसैका ढाडमा कुल्चेर बाँचीरहेका् छ हेरक सहकारी संस्थाहरु । त्यसैले मेरो अनुरोध सहकारी कसैको निजी व्यवसाय नबनोस मात्र गरीखाने वर्गको सामुहीक हित बनोस मेरो यही शुभेच्छा जदो !