समय अन्धकार सरी आइरहेछ वेगले,
कठोरताको प्यालाहरु पिउदै मसंग पौठेजोरी खोजिरहेछ
कति निर्दयी निर्दयीता पनि कति सम्म
खोस्न खोजिरहेछ निरन्तर,
कसैको बाच्ने अधिकार त कसैको लेख्ने अधिकार
त्यसैले म आफैसाग भाग्न खोजिरहेछु
त्यही नाथे समय साग पनि
तै पनि मडारिदै मेरै पिछा गरिरहेछ समय,
भो आजै सुम्पिदिउ मेरो जिन्दगी
त्यही निर्दयी समयलाई तर,
कता हो कता अनकन्टार भित्र,
मनका कुना कन्तराभित्र डर गर्जिरहेछ
कतै भावनाको वेगहरुमा हुत्याईदै
आत्म सम्मान र आत्मीयताका कल्पनाहरु
क्षण भरमै पल भरमै खरानी भै
दुनिया“को सामु पछारिदिने त होइन
त्यसैले निरन्तर नै सोच्दैछु
के म दुनिया सामु यसरी नै रहि रहन सकु“ला त -
आखिर देख्नु हेर्नु र सोच्नु बाहेक
के नै जानेको छु र तै पनि वास्तविकतामा,
कसैको मनोरञ्जन त कसैको पीडा बिसाउने चौतारी
अनि कसैको प्राप्तिको अभिलाषाहरुको
भिड लिएर आइरहेछ त्यो अभिशाप समय
मलाई झक्झकाइरहेछ मन वहकिने गरी
थाम्नै नसक्दा पनि पीडाको भारीहरु लिएर
सायद चौतारी सम्झेर हो वा आफ्नै सम्झेर हो
फेरि पनि दुष्मनझै पिछा गरिरहेछ निरन्तर निस्फिक्रि,
त्यही निर्दयी, त्यही कठोर समय ।