कालो बादल मडारिदै सुर्यलाई छोपे जस्तो
समयले तलाई छोप्दा टोलाएर कतै बस्दे
अपजसको घेरा भित्र तिरस्कारको डोको बोकी
भरियाझै लुरुलुरु बेदनाको भारी बोक्दै
आफैलाई दोषी ठानी पिंजडामा कैद गर्दे
अभागी छस् अविरल तँ दुनियाँलाई दोष नदे

समयको पर्खाइमा पलहरु खतम गर्दै
भावनाको डुगांहरु खियाउन छाड्दे
कस्तो रैछ जिन्दगानी परिभाषा खोज्दै
खोक्रा ती आदर्शलाई पछ्याउन छाड्दै
जिन्दगीमा कैल्ये काही त खुसीसंग बाँच तैले
अभागी छस् अविरल तँ दुनियाँलाई दोष नदे !

चैतको मौसमसँगै उडाएका सपनाहरु
खै कता छन् दोबाटोमा दुनियाँलाई सोध्न छाड्दे
नत तेरो कर्म ठूलो न त भाग्य रै छ बलियो
कही कतै जिन्दगीलाई मक्याउन छाड्दे
हातमा भए कलम एउटा गीत तैंले लेख्दे
अभागी छस् अविरल तँ दुनियाँलाई दोष नदे !

असम्भव त्यो गोरेटोमा हिड्ने सपना टुक्रा पार्दै
मन भित्रका भावनालाई निमोठेर मार्दे
कसैसंग मीठो बचन आश गर्न छाड्दे
के छ भनि सोधे भने राम्रै छ नि भन्दे
के गर्छस त कर्मै खोटो भाग्यलाई दोष नदे
अभागी छस् अविरल तँ दुनियाँलाई दोष नदे !

स्वार्थको भण्डार भित्र सुःखसंग ज्युन खोज्दै
सहजताको परिभाषा धमिल्याउन छाड्दे
भन्छन् जीवन मूल्यवान छ रे ,
सधैभरी यस्लाईपनि अमिल्याउन छाड्दे
भेटिस् भने दोबाटोमा निर्धक्कले हाँस तैले
अभागी छस् अविरल तँ दुनियाँलाई दोष नदे !