सात राजनैतिक दलका नेताहरु, राजा र पञ्चहरुको जमातलाइ कारवाही नगरी यो देशले शान्ति र अमनचयन पाउने छैन किनकी पञ्चहरु लञ्जावती झार झै औइलासकेका छैनन् अझै पनि उनिहरुको आन्तरीक सक्रियतामा कसैले रोक लगाउन सकेको छैन भने सात राजनैतिक दल अनावश्यक विषयमा आवश्यकता भन्दा बढि नखरा गर्दैछ जुन अत्याधीक आवश्यकताका आधारमा प्रक्रियागत रुपमा जनआवश्यकता र चाहाना अनुसार क्रमस गरीनु पर्थ्यो -प्रवासतिर सुनेको

विदेसिनु रहर होइन वाध्यता हो भन्छन् जानाकार हरु तर यो मेरो विदेश वसाइ भने थोरै वाध्याता र धेरै चाही रहर नै हो । यो एक सालको विदेश वसाइमा धेरै जीवन उपयोगी कुराहरु सिक्ने अवसर मिलेको छ मलाइ । भन्नेहरु यसो पनि भन्छन विदेशीनु चुनौतीपुर्ण कुरा हो त्यसैले विदेश टाठाबाठा र जान्ने सुन्नेहरुमात्र जान्छन । मेरा एक जना मित्र त भन्दैथे औठा छाप नै त विदेश जाने कुरै आउदैन नि। तर म यो कुरोमा सहमत छैन, हो पढे लेखेका र जान्ने सुन्नेहरुको संख्या उल्लेख्य होला तर ति औठा छाप भनिएका श्रमजीवीहरुको संख्या पनि कम चाही छैन । म यही विदेश वसाइ र श्रमको स्तर संगै एउटा अर्को कुरो थप्न चाहान्छु ।त्यो हो विधुतिय सुचना र प्रविधी अनि यसको बढ्दो प्रयोग, उपयोग र दुरुपयोग।
कुरो यसरी सुरु भयो मेरा एक जना मित्र हरेक दिन जसो भन्थे हैन आज साइवर जाउन हो । आफुलाइ भने एक सेकेण्ड समय बचाउन सकिन्न कसरी साइवर जाने हो । गाँठी कुरो के रैछ त बुझौ भनेर शुक्रबारको दिन साइवरमा विताउने गरी गइयो । अब मेरो तिनछक पर्ने पालो । ल हेर्नोस त हेर्दामा त्यत्ति सोझो साथी साइवरमा त मुखमा आएजती बोलेको बोल्यै छ ।मैले जीवनभरमा पनि नसुनेका अस्लील र उत्तेजक शब्दहरु त्यो २/३ घण्टामा सुन्ने अवसर पाए । पछि के गर्दैछ साथी भनेको त याहुको नेपाली कमन च्याटरुममा पो भीडन्त ल भो त अब । मैले के विचार गरे भने अब यो विषयमा पनि केही अभ्ययन हुनु पर्छ । त्यसैले मे १९ शुक्रबार बाट हरेक दिन जसो यो च्याट रुममा म प्रवेस गर्न थाले ।लगभग डेढ महिनाको यो यात्राले मलाइ धेरै दुखीत र चिन्तीत तुल्याएको छ । दुखीत यो अर्थमा कि धनको लोभमा विदेशीएका म जस्तै अरवका खाडीहरुमा भौतारीने साथीहरुको संख्या पनि उल्लेख्य थियो त्याँहा। चिन्तीत यो अर्थमा कि केही यस्ता स्वरहरु थिए त्यहाँ जो चौवीसै घण्टा यही रुमभित्र बजीरहन्थे ।
अज अचम्मलागेको कुरो त के भने मैले जीवनको चौवीस बसन्त काटे तर महिला भनु वा केटी जे होस उनीहरुको मुखबाट अस्लील शब्द सुनेको यो पहिलो पटक थियो । आम्मामा कस्ते गाली देको हो सुन्ने नसकीने ।कति त लाग्थ्यो १६/१७ को उमेरमै छन् । अरब राष्ट्रहरुबाट रुममा प्रवेस गर्ने हरुको संख्या संग सगै हङकङ, मलेसीया, युके, यु एस, जापान, वेल्जीयम र कोरीया जास्ता मुलुकहरुबाट यस रुपमा प्रवेस गर्ने हरुको संख्या ज्यादा थियो ।
मेरो अनुभव ले भन्छ यो हामी सभ्य र सुसंस्कृत नेपालीहरुको लागी राम्रो सन्देश हैन । पक्कै पनि असभ्य र छाडा संस्कृतिको विरोध गरीनु पर्छ मेरो पनि यही प्रयास हो र ति नेपालीहरु जो यो च्याट रुपमो गलत उपयोग गरीरहेका छन् उनिहरुमा पनि अनुरोध कुनै पनि कुरा आफैमा गलत र हानीकारक हुदैनन् यसलाइ दुषीत र हानीकारक बनाउने तपाइ हामीनै हो सुचना र प्रविधिको सहि सदुपयोग गरौ नेपाल र नेपालीको सदा जय होस् जदो !

पुन: प्रकासीत
-नुवाकोटबाट कपिलदेव खनाल (गतिशील समय) को सहयोगमा
चार वर्षेखि लोग्ने फर्केर आउने आशामा बाटो हेरिरहेकी नुवाकोट थानसिंङकी लक्ष्मीदेवी श्रेष्ठका आँखा अझै थाकेका छैनन् । नाम चलेका थुप्रै ज्योतीषलाई ‘चिना’ हेराउँदा लोग्ने जीवित नै रहेको बताएपछि सपनीमा पनि लक्ष्मीदेवीले लोग्ने फर्किएको देख्छिन् २४ चैत्र २०५८ मा थानसि७ बेलासपुरवाट नेकपा -माओवादी) का तत्कालीन थानसिंङ गाजस प्रमुख गोरेबहादुर श्रेष्ठ -वर्ष४२) लाई सुरक्षाकर्मीर्ले गिरफ्तार गरेको थियो । तर, दुइ दिनपछि सञ्चार माध्यममा प्रशारित समाचारले र्सूयमती-ढिकुरेमा भएको भिडन्तमा ‘दीप’ उपनामका गोरेबहादुरको मृत्यु भएको उल्लेख गरेपछि लोग्नेको लाश माग्न आएकी श्रेष्ठलाई जिल्ला प्रशासन कार्यालय नुवाकोटले ‘कहाँकहाँ को को मर्छ, सबै लाश हामीसँगं हुँदैन, तपाईको मान्छे मरिसकेको छ, जानुस् किरीया बस्नुस्’ भन्ने जवाफ दिएर फर्काएको थियो ।

‘घर छाड्ने बेलामा लाश नहेरिकन किरीया नगर्नु र पहिरन नफेर्नु भन्नुभएको थियो । त्यसैले वहाँको मृत्युको विश्वास नै लाग्दैन’ रातै पहिरहनमा रहेकी लक्ष्मीदेवी भन्छिन् । सैनिक हिरासतमा केही दिन संगै थुनीएका पुष्प धिताल, शिवराम कुलामीलगायतकाले २६चैत्र २०५८ सम्म गोरबहादुरलाई भेटेका थिए । उनीहरुका अनुसार २६ गते बेलुकीसम्मको खाना संगै खाएका थिए । २६ गते राती ९ बजे बैरेनी ब्यारेक -गल्छी) मा लान भनी मैथली तालीम केन्द्र बिदुरबाट सेनाले गोरेबहादुरलाई गाडीमा हालेको थियो । संगै गाडीमा राखिएका शिवराम कुलामीलाई केही समयपछि ब्यारेकमा नै ओरालिएको थियो तर श्रेष्ठलाई ओरालिएको थिएन । धिताल र कुलामी आठ महिनामा हिरासत मुक्त भएका ब्यक्तिहरु हुन् । केही ब्यक्तिहरुले गिरफ्तारीमा परेको एक महिनापछि पनि गोरेबहादुरलाई ब्यारेकमा देखेको उनको आफन्तलाई जानकारी नगराएका होइनन् । समातिएको ४५ दिनपछि दाजु भेट्न बहिनी ठूलीकान्छी श्रेष्ठ जिल्ला प्रहरी कार्यालय बिदुर आएकी थिइन् । तपाईंको दाइ अग्लो गोरो चाहिं हो -’ प्रश्न गर्दै एक प्रहरीले भनेका थिए-’खाना खान लगिएको छ, एक घण्टापछि भेट्न सकिन्छ ।’ कुराकानीको क्रममा ती प्रहरीले उनलाई शिक्षक भएर पनि दाइ किन माओवादीमा लागेको भनी सोधे । ती प्रहरीका अनुसार पनि दाइ त्यहीं थिए, ठुलीकान्छी विश्वाससाथ भन्छिन्-ठीक त्यही बेला हामीलाई राम्रैसँग चिन्ने स्थानीय एक ब्यक्ति दाइलाई नै भेट्न त्यहाँ पुगेका थिए । तर, त्यसपछि अर्कै मान्छेले फिर्ता पठाइदियो । २६ चैत्र २०५८ को विहान ४ बजेदेखि मात्र सेनाले गोरेबहादुर, पुष्प र शिवरामलाई शारीरिक यातना दिन सुरु गरेको पाइन्छ । गोरेवहादुरले शिव र पुष्प बेकसुर रहेको र सम्पूण् दोष आफ्नै रहेको बताएपछि उनलाई चर्को यातना दिइन थालियो । प्रत्यक्षदर्शीहरुका अनुसार सेनाले पानीमा चोपल्दै कुट्दै गर्दा अर्धमुर्छित अवस्थामा रहेका गोरेबहादुरलाई विभिन्न घटनाहरुको जिम्मेवारी लिइएको कागज गराएका थिए । कागजमा थानसिंङका भूतपूव प्रहरी रामलाल जि.सी र चौघडाका सीताराम र्राईको हत्या आफुले गरेकोलगायतका अपराधहरुको बयान लेखिएको थियो । ‘तिनीहरुको हत्या माओवादीले गरेको त हो तर त्यसबेला वहाँ -श्रीमान) काठमाडौंमा हुनुहुन्थ्यो’, लक्ष्मीदेवी भन्छिन्-उक्त घटनाको खबर वहाँले तीन दिनपछि मात्र पाउनु भएको थियो । उनको गुनासो छ- चैत्र २६ पछिको स्थिति बारे परिवार अनभिज्ञ छ । २७ माघ २०५८मा र्सूयमती- ढिकुरेमा भएको सुरक्षाफौज र माओवादीबीचको दोहोरो भिडन्तमा ‘दीप’ उपनामका गोरेबहादुरको मृत्यु भएको रक्षा मन्त्रालयको विज्ञप्तीको आधारमा नेकपा -माओवादी) ले उनलाई ‘शहीद’ घोषणा गरेको छ । रेडियो नेपाल तथा राजधानीका एफएमहरुबाट प्रशारित समाचारको आधारले १३ दिनको दिन पार्टी श्रेष्ठलाई शहीद घोषणा गरेको हो । उनकै नामवाट थानसिंङ गाविसलाई पार्टी ‘गौरी गाजस’ समेत नामाकरण गरिसकेको छ । झण्डै दुइ दशक शिक्षण पेशामा संलग्न श्रेष्ठले निरञ्जना प्रावि र्सूयमतिबाट उपदान लिएर जागिर छाडेका थिए । १ भदौ २०५८देखि श्रेष्ठले थानसिंग गाजस प्रमुखको जिम्मेवारी लिएका थिए । थानसिङ ५ दोबाटेस्थित घरमा गोरेवहादुर १० चैत्र २०५८ मा पुगेका थिए । भरोसा नभएर नै होला उनले श्रमितीलाई लाश नहेरी काजक्रिया नगर्नु भनेका थिए । माओवादीको पूण कालीन कार्यकर्ता भएपछि प्रायः काठमाडौ मै रहने श्रेष्ठ अन्तिम पटक घरमा आधा घण्टामात्र बसेर हिडेका थिए । २५ मंसिर २०५८ मा दुइ ट्रक सुरक्षाकर्मी गोरेबहादुरको घरमा पुगेको थियो । घर छापा मारेर केही लिखित सामग्री र नागरिकताको फोटोकपी बोकेर सुरक्षाफौज फर्किएको थियो जुनबेला श्रेष्ठ काठमाडौंमा थिए । यस घटनापछि लक्ष्मीदेवीले श्रेष्ठलाई घर आउन रोक लगाएकी थिइन् । ‘त्यो विहान एकैछिन बस्नुभो, खाली कस्तो कस्तो कुरामात्र गर्नुभो’ । के थाहा हामीलाई यही अन्तिम भेट हुन्छ भन्ने - सुँक्ककसुँक्कककगर्दै लक्ष्मीदेवी बताउँछिन् । गोरेबहादुरलाई गिरफ्तार गर्नुअघि सेना र प्रहरीले श्रेष्ठको परिवारलाई दिएको मानसिक यातनाको त हिसाब नै छैन तर गोरेबहादुरलाई समातिसकेपछि पनि उनको परिवारलाई विभिन्न किसिमका यातनाहरु दिइदै आएका छन् । काठमाण्डौमा अध्ययन र सामान्य रोजगारी गर्दै बसीरहेका श्रेष्ठको जेठो छोरा प्रदीप २८ मंसीर २०५८देखि नै मानसिक यातना खेपीरहेका छन् । दर्जनौं पटक ज्यान मार्ने धम्की आइरहेको छ- प्रदीप भन्छन्-माओवादीले खेती गर्न नदिएका गाउँका मान्छेको खेत रोप्ने जिम्मा तेरो हो भन्दै थर्काउने गरिरहेका छन् ।’ १६ माघ २०६० मा नेकपा -माओवादी) छापामारको ग्रिनेड विष्फोट हुंदा नजिकै रहेको १३ वषीय प्रमोद -गारेवहादुर-लक्ष्मीदेवीकी कान्छो छोरा) र्छरा लागि र्घाईते भएका थिए । उपचारको लागि त्रिशुली अस्पताल आईपुगेका आमा छोरालाई सुरक्षाकर्मीले हिरासतमा लिएका थिए । ‘लगाएको सबै गहना खोल्न लगाएर प्रहरीले आधा घण्टा थृन्यो लक्ष्मीदेवी भन्दछिन् । २०६० सालमा एसएलसी परीक्षा दिन बिदुर आएकी छोरी प्रतिमालाई पनि सुरक्षाकर्मीले दिनहुं बाटो छेकेर आतंकित पारे । अन्ततः परीक्षा सकिएको दिन गंगटे बजारवाट तारादल गणका सुरक्षाकर्मीले गिरफ्तार गरेर लगे । थानसिंगबाट आमा लक्ष्मीदेवी आएपछि एकदिन राखेर उनलाई छाडिएको थियो । ८ कात्तिक २०६२ मा थानसिंङस्थित घरबाट लक्ष्मीदेवीलाई माओवादी पालेको आरोपमा पुनः गिरफ्तार गरियो । र, भोलीपल्ट छाडियो । ‘तर, गिरफ्तार गर्नुको कारण खुलाईदैन’ सुरक्षकमीहरु आतंकित पार्न मात्र सक्रिय भएकोले पनि लोग्ने अझै जीवित रहेको अड्कल काड्छिन् लक्ष्मीदेवी । २४ माघ २०५८मा थानसिङबाट कम्प्यूटर बोकाएर लगिएका दुइ र्सवसाधारणसहित माओवादीको ‘कुमरी गाजस’का तामाङ्ग थरका कमाण्डर हालसम्म बेपत्ता छन् । कुमरीबाट समातिनेहरुमा र्सूयमतिका शिवराम पुलामी र बीरबल आलेमगर, चौघडाका रामबहादुर आचार्य र अन्य एक माओवादी कार्यकर्ता थिए । सुरक्षाफौजले कम्प्युटर बोकर गैरहेको अवस्थामा गिरफ्तार भएका चार जनालाई ३५ किलो -जुरेथुम) बजारसम्म पैदल हिर्डाई सुरक्षाफौजको गाडीबाट सदरमुकाम ल्याएको थियो । सदरमुकाम लयाउने क्रममा पुलामीलाई पछिल्लो गाडीमा र अन्य तीनलाई अघिल्लो गाडीमा राखेर ल्याइएकोमा हालसम्म बेपत्ता छन् । पुलामी गोरेबहादुरसँग समातिएर आठ महिनासम्म हिरासत बसेका ब्यक्ति हुन् ।

34 .POKHAREL, Arjun 26 November 2003
35 .POKHAREL, Kaushalya (f) 29 November 2003
यो सुचि कुनै डि. भि. चिठ्ठाको सुचि हैन अनि कुनै राष्ट्रिय अन्तराष्ट्रिय पदक विजेताको पनि हैन न त कुनै परिक्षाको परिक्षफलनै प्रकासीत गरीएको हो बरु यी नाम ति अभागी दाजु वहिनीको नाम हो जो अन्याय अत्याचार दमन शोषण्का विरुद्ध आवाज उठाउदा उठाउदै फाशिष्ट सेनाबाट चिलले चल्ला छोपे झै छोपीए । अनी त्याहा लेखीएको मिति चाही उनीहरुलाइ वेपत्ता पारीएको मिति हो । यो United Nations Office of the High Commissioner for Human Rights, Nepal ले मे २००६ प्रकासीत सन् २००३-२००४ मा माहाराजगंज व्यारेकमा थुनामा राखेर वेपत्ता पारीएकाहरुको सुचिमा समावेश नाम पनि हो । बाँकी विवरणहरु यस लेखको अन्त्यमा समावेश छन् कृपया हेर्न नभुल्नु होला —
मेरो स्मृतिमा त्यत्ति ताजा त छैन किन भने आज भन्दा करीव १०/११ वर्ष पहिला तिरको कुरा हो जव म नुवाकोट जिल्लाको थानपति गा.वि.स मा स्थापीत जनज्ञान माध्यामीक विधालयमा पढ्थे। म संगै अध्ययनरत वासुदेव पोख्रेल उसकी दिदी कौशिल्या पोख्रेल अनि म भन्दा दुइ ब्याज जुनीएर बैकुण्ठ पोखरेल यनीहरुलाइ म राम्ररी चिन्छु तर अर्जुन पोखरेल भने म भन्दा केही सिनीएर भएकोले त्यत्ति राम्रो भेउ छैन मलाइ। यी मध्यम वर्गीय परिवारका सदस्य हुन् । अरु स्कुले केटाकेटी जस्तै यीनीहरु पनि सामान्य नै थिय । जव समयले मानीसलाइ केही सिकाउदै गयो अनि यी स्कुले केटाकेटीहरुले पनि जीवनका उतार चढावहरु,समाजका अन्याय अत्याचार र शोषणका नमिठा चोटहरु र आलो घाउहरु आँखै समुन्ने देखे त्यसैले यीनको भावना ति घाउहरुमा मलम लगाउने तर्फ केन्द्रित भयो, यीनले यो राज्य सामु गरेका अपराध यही थियो । म कल्पना गर्न सक्दीन के वितिरहेको होला त्यो परिवारमा कान्छो छोरो वैकुण्ठ पोखरेल केही साल अघिनै अखिल नेपाल किसान संघका केन्द्रीय अध्यक्ष एवं नुवाकोट जिल्लाका भु.पु जिवीस सभापती भरत ढुगाना संगै धादीङको गुम्दीमा मारीएका थिए । छोरी कौशील्या मैले एकसाल पहिल्यै कान्तीपुर पत्रिकाको एउटा लेखमा शिवपुरीमा वलात्कार पछि हत्या गरीएको समाचार पढेको थिए । सुनिन्छ कोशील्या भने कुनै समयका काठमाण्डौ उपत्यकाका इन्चार्ज साधुराम देवकोटा (प्रसान्त)की जीवन संगीनी थिइन् (पछि उनलाइ पनि ब्यारेकमा जुत्ताको तनामा झुण्डीएर मेरेका भन्दै सेनाले हत्या गरेको थियो), अर्जुन पोखेल त्यो घरको जेठो छोरो उ पनि समातीएको तिन साल पुगीसक्दा पनि उ कँहा र कस्तो अवस्था मा छ अत्तो पत्तो छैन, बाँकी रहेको एउटा छोरो वासुदेव उ पनि कँहा छ परिवारलाइ जानकारी छैन । हो यो परिवार त एउटा उदाहरण मात्र हो यस्ता अभागी परिवार हजारौको संख्यामा छन् नेपालमा । आज माओवादी वार्ताम आएको छ किन खोज्दैन यी कौशिल्याहरुलाइ ? किन खोज्दैन अर्जुनहरुलाइ,के कृण्ण के.सी. को मात्र खोजी गरीनु पर्ने हो ? अनि यो लाछी र नपुसंक सरकार किन जवाफ दिदैन यी निर्दोषहरु कहा र कस्तो अवस्थामा छन् ?
वेपत्ता पारीएका यी नागरीक हरु कँहा छन् हिजंडा सरकार जवाफ दे ! सक्छस् भने यी यातानाका सिकार नगरीकहरुको भावनालाइ बुझ र ति २१ औ शताव्दीका यमराजहरुलाइ सजाय दे !नत्र भने लोकतन्त्रको खोल ओढेर कुर्सीमा नवस्लास किनकी अत्ति भनेको अत्ति नै हो जव जनता सहनुको सीमा पार गर्न वाध्य हुनेछन अनि देख्लास यो खेलको अध्याय त्यहि समाप्त हुनेछ !

United Nations Office of the High Commissioner for Human Rights, Nepal Report of investigation into arbitrary detention, torture and disappearances at Maharajgunj RNA barracks, Kathmandu, in 2003 – 2004
__________________________________ May 2006

Introduction
This is a report of OHCHR’s investigations into the arrest, detention, torture and continuing disappearance of individuals arrested by the Royal Nepalese Army (RNA, now the Nepalese Army) and held in Maharajgunj barracks in Kathmandu in 2003 on suspicion of being linked to the Communist Party of Nepal (Maoist) (CPN-M). (more…)

समय अन्धकार सरी आइरहेछ वेगले,
कठोरताको प्यालाहरु पिउदै मसंग पौठेजोरी खोजिरहेछ
कति निर्दयी निर्दयीता पनि कति सम्म
खोस्न खोजिरहेछ निरन्तर,
कसैको बाच्ने अधिकार त कसैको लेख्ने अधिकार
त्यसैले म आफैसाग भाग्न खोजिरहेछु
त्यही नाथे समय साग पनि
तै पनि मडारिदै मेरै पिछा गरिरहेछ समय,
भो आजै सुम्पिदिउ मेरो जिन्दगी
त्यही निर्दयी समयलाई तर,
कता हो कता अनकन्टार भित्र,
मनका कुना कन्तराभित्र डर गर्जिरहेछ
कतै भावनाको वेगहरुमा हुत्याईदै
आत्म सम्मान र आत्मीयताका कल्पनाहरु
क्षण भरमै पल भरमै खरानी भै
दुनिया“को सामु पछारिदिने त होइन
त्यसैले निरन्तर नै सोच्दैछु
के म दुनिया सामु यसरी नै रहि रहन सकु“ला त -
आखिर देख्नु हेर्नु र सोच्नु बाहेक
के नै जानेको छु र तै पनि वास्तविकतामा,
कसैको मनोरञ्जन त कसैको पीडा बिसाउने चौतारी
अनि कसैको प्राप्तिको अभिलाषाहरुको
भिड लिएर आइरहेछ त्यो अभिशाप समय
मलाई झक्झकाइरहेछ मन वहकिने गरी
थाम्नै नसक्दा पनि पीडाको भारीहरु लिएर
सायद चौतारी सम्झेर हो वा आफ्नै सम्झेर हो
फेरि पनि दुष्मनझै पिछा गरिरहेछ निरन्तर निस्फिक्रि,
त्यही निर्दयी, त्यही कठोर समय ।

कुकुर भुक्छ घुक् घुक् विरालो गर्छ म्याउ
हामी दुवै लड्दै लड्दै सिहंको दरवार जाउ
पहिला थियो बुढो सिंह अहिले कता गयो
यी दुवैलाइ सिहंको दरवार लड्ने मैदान भयो

भन्छ दुइटै संगसंगै पुग्ने ठाउ उहि
देखीदैन यी दुवैको मन मिलेको कही
कहिले पुग्ला संगै त्यो विरालेको वान
गर्छन सधै एक आर्कामा मुक्का हानाहान

कुकुर र विरालो नभएकै जाती
ढुक्क संग निदाइन्थ्यो कि हरेक दिन राती
वाटा भरी देख्छु सधै कुकुरको ताती
विरालो को गुडै बस्यो घरको चोटा माथी

उभो वग्ला बरु त्यो उधो वग्ने खोला
तव पनि यीनको मती सप्रीदैन होला
हार खाए अब म त पाल्दी न त्यो कुकुर
सुन्दीन म रात दिन विरालोको ङ्यार ङुर
के गरेर तह लाग्ला त्यो विग्रेको कुकुर ?
ऐ हजुर के गरेर तह लाग्ला त्यो विग्रेको कुकुर ??

असमान छन् पाइलाहरु
अर्थहिन छन् वार्ता र संवादहरु
अनि लक्ष्य विहिन ति गन्तब्यहरु
त्यस्तै मेरा मानासपटलका अध्यारा विम्वहरु !

हिंसा प्रतिहिसांका गोरेटाहरु
मैले कल्पनै नगरेका चोटहरु
खाटै नवसेका जीवनका आलो घाउहरु
अनि मेरा जीवनका काला विम्वहरु !

अभाव र असमानताका कठोर संङलाहरु
घृणाहरु, उपेक्षाहरु
अनी भोगाइका नराम्रो चोटहरु
कसरी भुलौ साथी म ?
मेरा जीवनका ति कारुणीक विम्वहरु !
पल पल सताइरहन्छ मलाइ
भन साथी कसरी भुलौ
मेरा विगतका ति भयानाक विम्वहरु ???

आज केही आसलाग्दो कुरा गरौन है उहि मण्डलेका नाइके भरतकिसोर बारे जब पण्डीत नारायण प्रसाद पोखरेलको हत्या भयो त्यो समयमा यो मण्डलेले बडो चतुरताको साथ आफुलाइ बचायो आज हुँदो हो त यो पनि उहि समयमा परलोक पुगीसक्थ्यो होला । म किटानी साथ भन्छु सञ्जनबृन्द्ध पण्डीत नारायण प्रसादको हत्यारो चाही यही भरत किसोर नै हो र यसको लागी भरथेक गर्ने चाही हत्यारो ज्ञानेन्द्रे एवं यसका मतीयार पञ्चहरु हुन् । आज जनताले भकुरे बल्ल स्वाद पायो । आक्रोशित भीडको कुटाइबाट भरतकेशर घाइते शिर्षकको समाचारको लागी स्व्तन्त्र नेपाल समाचारले यसो लेखेको छ कृपया पुरा हेर्नको लागी यँहा थिच्नुस्
नेपालको पवित्र भुमीमा खाली पद प्रतिष्ठाको लागी हत्याको श्रृङखला बारम्बार देहर्‍याइरहे । सबैभन्दा पहिला हत्यारो ज्ञानेन्द्रेले यसको सुरुवात गर्‍यो र लगातार यसका मतियारहरुले । आज राजा विरेन्द्रको हत्या भएको पनि पाँच साल नाँघीसकेको छ ।यसै विषयमा विविसी नेपाली सेवामा सुशिल शर्माले लेखेको एउटा समाचार यस्तो छ। श्री ५ वीरेन्द्रको वंशनाश हुनेगरि भएको राजदरवार हत्याकाण्डको जुन एक तारिखमा पाँच बर्ष पूरा भएको छ। उक्त भयानक घटनाको आधा दशक पूरा हुँदा नेपाली राजनीतिमा दूरगामी महत्वका घटनाहरू घटेका छन् र राजतन्त्रको आयु नै धरापमा परेको छ।


टिप्पणीकारहरू भन्छन्, झण्डै साढे दुई सय बर्ष पूरानो संस्थाको भविष्यमाथि श्री ५ ज्ञानेन्द्रका कदमहरूबाट नै प्रश्न उठेको हो।कडा सुरक्षा भएको राजदरवारभित्र रगतको खोलो बगेको दिन यता बाग्मतिमा धेरै पानी बगिसकेको छ, अनि मानिसहरूको मन धेरै बदलिसकेको छ।राजा वीरेन्द्रको वंशनाश हुँदा आँशुका धारा बगाउँदै सडकमा उत्रेका मानिसहरूको मनमा दुई, तीन बर्ष वित्दा नवित्दै आक्रोश भरिएको थियो।पछिल्लो जनआन्दोलनमा सडकमा उत्रिएको मानव सागरले निसंकोच राजतन्त्र मुर्दावाद लगायत पहिले कहिल्यै नसुनिएका राततन्त्र विरोधी नारा लगाएको थियो।दुई बर्ष अघिसम्म राजतन्त्रको निरंकुशताको विरोधमा मात्रै सिमित रहेको आवाज अब राजतन्त्रकै विरुद्ध घन्किन थाल्यो। सडकमा गणतन्त्रको नारा उर्लिन थाल्यो।यसरी सम्वैधानिक राजतन्त्रको रुपमा पाँच बर्षअघि लोकप्रियताको शिखरमा पुगेको राजसंस्था श्री ५ वीरेन्द्रको हत्यापछि सकृय रातन्त्रको अभ्यासले गर्दा अहिले अनिश्चित भविष्यको दोसाँधमा उभिएको छ। हालैको एउटा मतसर्वेक्षणलाई मान्ने हो भने राजा वीरेन्द्रले जस्तै सुनिने महत्वाकांक्षा छाडेर देखिने रहर सम्म सिमित हुने हो भने २१ औं शताब्दीमा नेपाली राजतन्त्रको आयु लम्बिन नसक्ने होइन।जन आन्दोलन उत्कर्षतिर चढ्दै गर्दा एउटा प्रभावशाली खबरपत्रिका हिमालले गरेको उक्त सर्भेक्षणमा दुई तिहाई नेपालीहरू अझैपनि सम्वैधानिक वा सेरिमोनियल अर्थात आलंकारिक राजतन्त्रको पक्षमा उभिएका थिए। पुरासमाचारको लागी यँहा थिच्नुस्उता समुन्द्रपारी डट कम ले चै राजदरबारबाट तीन सय कर्मचारीहरुको अवकाश हुने शिर्षकमा यस्तो लेखेको रहेछ-नारायणहिटी राजप्रासाद सेवाका तीन सय कर्मचारीले अवकाश पाउने भएका छन् । त्यहाँ कार्यरत कर्मचारीलाई निजामतीमा गाभेपछि उनीहरूले उमेर र सेवा हदका कारण अवकाश पाउने भएका हुन् । निजामती सेवामा जागिर अवधि ५८ वर्ष, विशिष्ट श्रेणीका निम्ति पाँचवर्षे सेवा अवधिको व्यवस्था छ । तर राजप्रासाद सेवामा उमेर हदबन्दी र सेवावधि व्यवस्था थिएन । निजामतीमा गाभिएकै दिन दरबारका प्रमुख सचिव पशुपतिभक्त महर्जनसहित विशिष्ट श्रेणीका सातको अवधि स्वतः सकिनेछ । घोषणा कार्यान्वयन समितिका अनुसार समितिले मंगलबार राजप्रासाद सेवालाई निजामती अन्तर्गतको समूहमा व्यवस्थापन र स्वैच्छिक अवकाश नीति अख्तियार गर्ने सुझावसहितको प्रतिवेदन प्रधानमन्त्री तथा मन्त्रिपरिषद् कार्यालयमा पठाएको छ । सरकारले निजामती ऐन संशोधन गरेर कार्यान्वयनमा ल्याउनेछ ।
त्यत्तिका सेना, त्यसमा पनि राजप्रसाद यी के के जातीका नाममा किन राज्यको ढुकुटी सक्काउने काम गरेका होलान् हो । न त लौ जनताको लागी काम गर्दैछन् भन्नु खाली जनताको छातीमा संगीन र बुट बजार्छन् त्यसैले मेरो विचारमा यो राजप्रसद अनी कुन्नी के त्यो बेला बेलामा जनताको अधिकारको बलत्कार गर्दै चिच्याउने सचिवालय यी सब खारेज गरीनु पर्छ र त्यो हत्याका योजनाकार प्रत्यक्ष अप्रत्यक्ष सहभागी सबैलाइ कानुनको दायराभिब ल्याइनु पर्छ नेपाल र नेपालीको सदा जय होस् जदो !!

म उसलाइ कसरी राजा भनु सञ्जनवृन्द उ त हत्यारो पो हो त । लोकको आँखामा त्यो दिन अझै ताजै छ । म कसरी भुलौ सञ्जनवृन्द त्यो दिन मेरो मानसपटलमा त्यो अझै कालो बादल झै मडारीरहेछ । अह म पटक्कै भुल्न सक्दीन त्यो रात अनि त्यो कालो विहान तब म कसरी भुलौला त्यो कालो रातको नायकलाइ त्यो अध्यारो विहानको योजनाकारलाइ । म मृत्युदण्डको पक्षमा छैन त्यसैले यसको अपिल त म गर्दीन तै पनि त्यो मानवीयता विहिन आकृति जसले आफ्नै परिवारको वली चढायो केबल पद र प्रतिष्ठाको लागी उसको लागी उचित कानुनी सजाए जेलको चिसो सिढी सम्म म अपिल गर्छु ।लोकको आँखामा अलिकतीमात्र भए पनि बस्न सक्नु अनि मानवीयताको पर्खाल भित्र आफुलाइ केही हदसम्म उभ्याउने प्रयास गर्नु त्यत्तिमात्र थियो सञ्जनवृन्द उसको अपराध तै पनि उ अनाहकमै मारीयो सपरिवार सदा सदाको लागी कालो इतिहास कोरीयो उसको नाममा त्यसैले म अपिल गर्छु त्यो इतिहास च्यातिनु पर्छ र हत्यारोको नाममा अपराधको सृङखला बद्ध काहानीको दस्ताबेज जस्ताको तस्तै लेखीनु पर्छ त्यसले यो योजनाको योजनाकार मात्र इतिहासको आध्यारो पाटोमा रुमल्लीन परोस् न की नियतीका सिकार निर्दोष हरु अनि अर्को जरुरी कुरो अरु तानाशाहहरुले पुन यस्तै कालरात्री र अध्यारो विहानीको कल्पना सम्म नगरुन् ।
यँहा कुरो यस्तो छ तर उता कांग्रेसका खैरे खत्रि भने जीब्रो चपाउदै यो र त्यो भनेको भन्यै छन् । जब मान्छेले आफ्नो औकाद भन्दा माथीको जिम्मेवारी पाउछ उसले कुनै न कुनै गल्ती गर्छनै । जानोस नजानोस बुझोस् नबुझोस जा पायो त्याही प्याच्च बोलेकै हुन्छ । मलाइ लाग्छ हाम्रो खैरे खत्रिको पनि यही हाल भएको हो । उनले नुवाकोटको त्यो विकट जन्म स्थान र आज त्यहीका जनताले भोगेका दुखलाइ विर्से अब कुरै गरै भने ढिडो र साग खाएर हलो जोत्ने क्षमताका सामान्य किसानलाइ देशको नेता बनएपछि उसले के गर्ला आफै विचार गरौ न।
सरकार माओबादी विचको आठबुदे समझदारीले कस्लाइ हानी पुर्‍यायो ? ११ बर्षको युद्ध अभ्यासले खारीएको हरु विना आधार कसरी हतियार विसाउन सक्छन् ? अनि खैरे खत्रिले भनेझै हतियार पहिलै खैरे खत्रिलाइ बुझाएर कुनचाही मुर्ख वार्तामा आउछ ? के विद्रोहीले चाही सरकारलाइ भर गर्नु पर्ने प्रयाप्त आधार बाँकी छ र ? हिजो तिनै खैरे खत्रिहरु हैनन् पाँचतारे होटलमा झम्के झोलमा डुबेर जनताको छोरा छोरी भकाभक मार्ने आदेश दिने आज कसरी उनीहरु जनताकै लागी हुन् भन्न सकिन्छ ?
यो अरु केही हैन गरुडको छाँयामा परेको सर्प जस्तै दरबारको छाँयामा अर्धचेत हरुको अनुनय हो । टुकुचाको डिलै डिल आफुलाइ हिडाएर अनि पवित्र वाग्मतीको आकृतितीर फर्कीएर नर्क गर्ने प्रयास हो । सबैले सोचुन यीनले स्वीकार गरेपनि हामी त्यो हत्यारोलाइ राजा स्वीकार गर्न सक्दैनौ इतिहासमा जो सत्यको पक्षामा उभिनेछन उसको नाम इतिहासमा स्वर्णीम अक्षरले लेखीने छ जो तोरीलाउरे धतुरेहरु खुट्टा कमाउदै दरबारको पाउलागी गर्लान समयले यीनलाइ पनि विस्तारै पाखा लाउदै जानेछ । इतिहासको स्वर्णीम दस्तादेजका सर्जक बन्ने कि नेपाली जनताको अपार घृणाका पात्र आ-आफ्नै विचार । नेपाल र नेपालीको सदा जय होस जदो !!

मलाइ इमेलमा प्राप्त केही फोटाहरुमा प्यालेष्टाइनका विधालय सम्बन्धी दृश्यहरु कैद गरीएका छन् पुरा फोटोहरुको लागी भित्र आउनोस् (more…)