गाउलेको त म सधै घरघरमा छु
भन्नै पर्दा देश छाड्ने तरखरमा छु
उफ् उकाली चढ्ने की ओराली झर्ने
अझै पनि धरमरमा छु
अघि वढ्ने त बगीसके नदिसरी
आफु त ढुंगा परे बगरमा छु
पत्राचारनै गर्न छाड्यौ फेरी
लत्यायौकी कतै बेखवर छु
जब जल्यो गाजलमा पुत्ला
तब कसैको मायालु नजरमा छु

राजकुमार अर्याल -पुत्ला

आँखाहरु पोल्दा पनि उभिएकै थियो यँहा
भासिदैछ जमिन पनि टेक्दै छ त्यो दुखी जँहा
भन्ने गर्थे पुर्खाहरुले सोचे सपना साकार हुन्छ
कस्को ब्यथा कस्लाई के थाहा जान्न खोजे बेकार हुन्छ
ब्यथाहरु समेटेर बाँच्न कस्लाई सोख होला
यस्तै दुःखी जिन्दगीले सफलतालाई कैले छोला ?
एकले मात्र बुझेर पो हुनसक्छ के र यँहा ?
स्वार्थीहरुको भिडभाडमा हाँस्न खोज्छ ऊ जहाँ
के नै दिन सक्छ र उस्ले तिमीलाई
उपहासको थुप्रो भित्र लुकाई आफूलाई (more…)

म भएर ज्यून खोजें मैले
दुनिया“लाई असैह्य पीडा भएछ
आफ्नो पीडा छताछुल्ल पोखिदिएर होला
मेरो यथार्थमा भुइचालो गएछ
आखिर के कम गरेथें मैले
समयको मागलाई पूरा गरेकै थिए
उसका हरेक निर्देशनलाई शिरोधार्य गर्दै
एक पछि अर्को मृत्यु खेपिरहेथे मैले
तर त्यो मेरो ठूलो भुल रहेछ (more…)

खोई लेख्न त के नै लेख्न सक्छन् र यी कलमहरु
बोली दिने ओठ सुकिसकेका छन्
भोक लाग्न छाडिसकेका छन्
यी भोका कलमहरुलाई
हिजो वेदना पिएर बाँच्थे र
फेरिपनि जिउन खोज्थे , (more…)

उषाको पहिलो किरणसँगै
रक्तलालीहरु पर्न थाल्नेछन् हरेक बस्तिहरुमा,
पहाडहरुमा र पहाडका टाकुराहरुमा
हरेक दिन यसरी सुरुहुन्छ, छिप्पन्छ र
एउटा हठात् कुण्ठा बोकेर अन्त्य हुन्छ
आफूलाई एउटा शून्य साझमा परिणत गरेर
अनि क्रुर र भयावह रातमा विलय गराएर
यो एउटा दिनको आफ्नै कथा हो
अस्वभाविक नियतिको आफ्नै अनुभूति हो (more…)

कस्ले सोध्यो बाँच्ने आधार बीचमै मेट्न खोज्यौ किन ?
कस्ले बुझ्यो बेदना बिच बाँचीरहेछौ किन ?
आफ्ना पीडा आफैभित्र दवाएरै भएपनि
जीबनको हरेक अंग विना हलचल बाँचेपनि
दुनियाँले अपागंझै होच्याई होच्याई बचिरहेछ
कस्ले बुझ्यो बाध्यता उस्को ज्युदो मुर्दासरी भएछ ।

खोस्न खोज्छौ अझै पनि उस्का ती खुसीहरु
मार्न खोज्छौ अझै उस्का भावनाका मुरीहरु
भो अब तिमीहरु सहन सक्नेसम्म छाड
बरु उस्का सबै खुसी एक आपसमा बाड
बाँच्नु पर्छ अझैउस्ले उस्लाई पनि बाँच्न देऊ
इच्छाहरु मरी सके केवल शरीर ढाक्न देउ । (more…)

कालो बादल मडारिदै सुर्यलाइ छोपे जस्तो
समयले तलाई छोप्दा टोलाएर कतै बस्दो
अपजसको घेरा भित्र तिरस्कारको डोको बोकी
भरियाझै लुरुलुरु बेदनाको भारी बोकी
आफैलाई दोषी ठानी पिंजडामा कैद गर्दे
अभागी छस् अविरल तँ दुनियाँलाई दोष नदे । (more…)

कसरी सुरुवात गरौ यी हरफहरु
आँसुले भिजेका ती नामर्द कलमहरु
आस्थाको शिर कुल्चदा पनि हेरिरहने ,
मुकदर्शक भएर एउटा सोझो गाँउले जस्तै
बाटो बिराएका ती नामर्द कलमहरु (more…)

आकाशको उचाईमा पुग्ने उच्च उम्मिदसँगै
आरम्भ भएको एक्लो यात्रा
सृजनाको फुलबारीमा फुल्ने चहानासँगै
दौडीरहेको अविरल यात्री
केबल सत्मार्ग र सुमार्गको सम्भावनासँगै
विना प्रकाश गन्तव्य पहिचान गर्न
फेरिपनि,पटक पटक
एउटै भाका र लयमा
उस्तै पहिचान र चिनारीमा
जिन्दगीको बाटैबाटो निरन्तर घस्रदै
पत्थर रुपी अवरोध सहेर
तुफान रुपी विनाससगै
नाङगो पैतला अघि बढिरहेछ
उही एउटा अविरल यात्री
बढाइरहेछ एक्लो यात्रा
भोकाहरुको रोटी बन्ने प्रयाससगै
सुरु भएको यात्रा
पौष माघको जाडो छल्न
न्यानो लुगा बन्ने इच्छासँगै
पसिनै पसिनाले भिजेर
केबल जीवनको भेगाइमा,रेटाइमा (more…)

हाँसो र खुसीले उन्मत्त आवाजहरु
यत्र तत्र र्सवत्र छरिएका छन् मेरै अगाडि
मात्तिएका साढे झै ढसमस्स कुर्लदै
निर्धाहरुलाई मुढेबल देखाइरहेछौ
सबैलाई स्वतन्त्रतापर्वक बाँच्न देऊ न
किन तीम्रै चाकरी चाहान्छौ ?
फेरि तिमीले सोध्न नखोज्नु को हो यो ! (more…)