दिन दिन रहेन र रात रात रहेन
स्वतन्त्र विचरण गर्ने मानवीय आकंक्षा आकंक्षा रहेन
तानशाह हरुको जब्बर मानसीकता भित्र बाँध्न खोजीए पनि
कठै ति कुशासक हरुका दिवा सपनालइ
मेरो देश उज्यालो भविश्यतिर नलम्की रहनै सकेन

मानवीय आवाज आवाज रहेन र कटु सत्य सत्य रहेन
बस्तीमा नौजवानहरु रहेन,आमाको आशु आशु रहेन
सिंगो जेलमा परिणत हुन लागे पनि मेरो देश
विचरा ज्ञान नामी अज्ञानीहरुका अपार भण्डार
मेरो देश अन्तिम लडाँइको साक्षी नबनी रहनै सकेन
त्रिशुलीको अनन्त वहाव वहाव रहेन, समयको निश्चित गति गति रहेन
निर्धाका आशुका मोल रहेन यीनै बहुसंख्यक हरु अडिने जमीन रहेन
फेरी चनाव रुपी नौंटकी भित्र अवोध पात्रहरु सजाइए पनि
कठै कमलरुपी सीउडीका काँडाहरु
मेरो देश परिवतनको शंखघोष नगरी बस्नै सकेन
असरल्ल स्वर्थी झुण्डहरुको मलामी नभइ रहनै सकेन